Maria

Moja córka niedawno została mamą , a my szczęśliwymi dziadkami. To był najcudowniejszy dzień, w którym się urodziła.  Nasza wnusia była bardzo przez wszystkich wyczekiwana, ponieważ córka kilka lat nie mogła zajść w ciążę . Szereg badań               i wiele starań dały jednak rezultat. W tej ciężkiej walce bardzo mocno wspierała ją moja żona, która od zawsze była bardziej jej przyjaciółką niż mamą.  Gdy wnusia przyszła na świat, moja córka oznajmiła , że będzie miała na imię Maria, tak jak jej babcia. Moja żona była przeszczęśliwa, ja zresztą też. Od tej chwili maluszek jest naszym oczkiem w głowie. Staramy się pomagać córce jak tylko możemy . Niedawno mała Marysia skończyła dziesięć miesięcy i już zaczęła stawiać swoje pierwsze kroki. Z tej okazji kupiliśmy jej prześliczną książeczkę „Moje pierwsze rymowanki”  i choć jest ona przeznaczona dla dzieci powyżej pierwszego roku życia to Marysia ją uwielbia i nie rozstaje się z nią na krok. W zeszłym tygodniu córka poprosiła nas o opiekę nad małą. Chciała troszkę odpocząć i spotkać się ze znajomymi. Oczywiście każda okazja do zajęcia się Marysią jest dla nas szczególnym wydarzeniem. Dziecko w tym wieku tak szybko zdobywa nowe umiejętności, że nie wyobrażam sobie byśmy mogli przegapić jakiś ważny etap jej rozwoju. Zabraliśmy wnusię do siebie. Marysia oczywiście obowiązkowo zabrała ze sobą   swoje ulubione ” Moje pierwsze rymowanki”. Cały wieczór minął nam na zabawie. Marysia była wyjątkowo grzeczna. Nie płakała, nie marudziła. Zajmowanie się nią to wyjątkowo przyjemne zajęcie. Wieczorem, zaraz po kąpieli,  żona układała małą do snu. Nie mogło oczywiście zabraknąć przeglądania ulubionej książeczki. Zrobiłem kilka fajnych fotek i wysłałem córce , żeby się nie martwiła. To był pierwszy raz , gdy Marysia miała spędzić u nas noc. Troszkę się tego obawialiśmy, ale okazało się, że nasze niepokoje były zupełnie bezzasadne. Wnuczka przespała niemal całą nockę,  a z samego rana zaczęła radośnie świergotać. Około południa zawieźliśmy małą do rodziców. Mam nadzieję, że niedługo będziemy mieli kolejną okazję do zabrania naszej małej Marysi do naszego domu.

Spotkanie

Kilka dni temu udaliśmy się w odwiedziny do naszych znajomych Piotra i Moniki, z którymi przyjaźnimy się od kilku lat. Mamy dzieci w tym samym wieku, więc na naszych wspólnych spotkaniach zyskują wszyscy. Poza tym nasz Nikodem i ich dwoje urwisów Michaś i Marcysia świetnie się razem dogadują. Piotr i Monika mieszkają zaledwie kilka domów dalej. Zazwyczaj tą porą roku przesiadujemy w ogrodzie . Ten weekend nie należał jednak do pogodnych, więc zmuszeni byliśmy spędzić ten wieczór w domu. Najbardziej niezadowolone z tego powodu były dzieciaki, gdyż uwielbiają ganiać się pomiędzy tujami i urzędować w domku na drzewie, który Piotr zbudował w zeszłym roku. Tym razem urwisy musiały znaleźć sobie zajęcie w domu. Początkowo ganiały się po salonie, bawiły się w chowanego, później jednak doszły do wniosku, że można by było w coś zagrać. Marcysia przyniosła swoją nową grę Grzybobranie w Zielonym Gaju, którą dostała niedawno na swoje urodziny.  Wytłumaczyła niesfornym chłopcom jej zasady i rozpoczęła się zawzięta rozgrywka. Obserwowaliśmy grę                     z kanapy. Była rzeczywiście ciekawa i kolorowa. W pewnym momencie jednak Marcysia dała kuksańca Michałkowi za to , że oszukuje i zaczęła się przepychanka, do  której po chwili dołączył też nasz Nikodem. Pomimo naszych ostrzeżeń dzieciaki nie przestawały się kłócić. Piotr wstał, podszedł do maluchów i zaczął składać grę Grzybobranie w Zielonym Gaju. Nastąpiła cisza, a po chwili płacz Marcysi. Poprosiliśmy dzieci do siebie i zapowiedzieliśmy, że jeżeli raz jeszcze zaczną się kłócić, nasze  wspólne spotkanie dobiegnie końca, a my wrócimy do domu. Urwisy przemyślały swoje zachowanie i obiecały więcej się nie sprzeczać. Marcysia poprosiła tatę o zwrot jej ulubionej gry, przyrzekając, że będą się ładnie bawić. Nastąpił rozejm. Dzieci ponownie zasiadły do zabawy. Tym razem jednak przez resztę wieczoru były wyjątkowo grzeczne. W drodze powrotnej do domu Nikodem spytał czy też mógłby dostać Grzybobranie w Zielonym Gaju. Uśmiechnąłem się                             i powiedziałem, że jak będzie grzeczny, rozważę jego prośbę.

Franek

Kilka lat temu mój brat Maciek , studiując na ostatnim roku w Warszawie poznał uroczą dziewczynę o imieniu Joanna i od razu się zakochał. Początkowo rodzice myśleli, że to tylko przelotna znajomość, wkrótce jednak okazało się, że Joanna pozostanie w naszej rodzinie o wiele dłużej. Maciej skończył studia, udało mu się znaleźć dobrze płatną prace i zaczęli                  z Asią układać sobie życie w stolicy. Po około dwóch latach przeprowadzili się do nowo wybudowanego domu na podwarszawskim osiedlu. Wkrótce też urodził im się synek Franuś, który niedawno skończył  dwa latka. Niestety rzadko się widujemy, gdyż   dzieli nas niemal trzysta kilometrów. Traf jednak chciał, że kilka dni temu, byłem akurat w Warszawie na szkoleniu z pracy. Postanowiłem wykorzystać okazję i zadzwoniłem do brata. Ucieszył się  niezmiernie i od razu zaprosił mnie do siebie. Po drodze wstąpiłem jednak do sklepu z zabawkami i kupiłem małemu Franusiowi zabawkę Arkę Noego firmy Trefl. Doradziła mi ją pani sprzedawczyni, albowiem osobiście nie miałem zielonego pojęcia o dzieciach i ich zabawach. Drzwi otworzył mi Maciek. Przywialiśmy się serdecznie i zaprosił do kuchni na ciepły posiłek. Właściwie nie byłem głodny, ale nie wypadało odmówić uroczej pani domu. Po chwili w drzwiach pojawił się mały brzdąc. Był uroczy             i w rzeczywistości wyglądał jak mały aniołek.  Miał ogromne błękitne oczy i bujne blond loczki. Podszedł do mnie odważnie i za namową rodziców śmiesznie się przywitał. Wręczyłem maluchowi Arkę Noego. Był przeszczęśliwy z otrzymania nowej zabaweczki  . Usiadł z mamą w salonie na dywanie i zaczął się bawić. Ja w tym czasie mogłem z bratem spokojnie porozmawiać. Tak dawno się nie widzieliśmy, że  zanim się obejrzeliśmy był już wieczór. Maciek zaproponował , bym został na weekend. Właściwie to nie miałem nic do stracenia. Nie miałem żony ani dzieci, więc nie musiałem się spieszyć                      z powrotem do domu. Zadzwoniłem do rodziców i poinformowałem ich, że zostaję u Maćka do niedzieli. Byli zaskoczeni, ale ucieszyli się z naszego spotkania.        

Urodziny Ignasia

Odkąd sięgnę pamięcią mój wnuczek Ignaś od malucha marzył o tym , by zostać naukowcem. Fascynowały go przede wszystkim wszelkiego rodzaju wynalazki oraz reakcje chemiczne. Nie było niemalże tygodnia, by z czymś nie eksperymentował . Na całe szczęście nie były to groźne kombinacje, choć po ostatnim doświadczeniu, córka strasznie się zdenerwowała i wprowadziła zakaz jakichkolwiek eksperymentów. Wszystko poszło o tak zwane ciało nienewtonowskie. Młody naoglądał się filmów w internecie i postanowił sprawdzić ich wiarygodność. Gdy mama wróciła z pracy o mało zawału nie dostała. Cały pokój Ignasia był w mące ziemniaczanej, która była podstawowym składnikiem doświadczenia. Szczerze mówiąc wcale się córce nie dziwię, ponieważ ja również dostałbym szału sprzątając ten istny armagedon. Od tej pory wnuczek dostał zakaz eksperymentowania pod nieobecność rodziców. Nie mniej jednak zbliżały się dziesiąte urodziny małego naukowca. Udałem się zatem do centrum handlowego w poszukiwaniu prezentu. Niestety nie miałem bladego pojęcia czym mógłbym go zaskoczyć. Spacerując po którymś z kolei sklepie z zabawkami zauważyłem na półce kolorowe pudełko z nazwą Fabryka rakiet – zestaw naukowy dla dzieci ciekawych świata. Odruchowo po nie sięgnąłem i to był strzał w dziesiątkę. Usatysfakcjonowany kupiłem upominek. W drodze powrotnej do domu pomyślałem jednak, że moja córka nie będzie zadowolona, ale z drugiej strony w końcu to miało być święto Ignasia, więc postanowiłem nie martwić się reakcją mamy małego naukowca. Przyjęcie urodzinowe odbyło się w ostatnią sobotę. Wnuczek, gdy odpakował swój upominek i wyjął ze środka Fabrykę rakiet był chyba najszczęśliwszym dzieckiem pod słońcem. Biegał, skakał, piszczał, radości nie było końca. Oczywiście tak jak przypuszczałem, gdy znalazłem się sam na sam z córką, dostałem od niej porządną reprymendę. Postanowiłem sobie jednak, że przemilczę to upomnienie i zabrałem Ignasia do jego pokoiku, żeby pokazał mi cały zestaw naukowy. Oczywiście kazałem mu obiecać, że nie będzie wykonywał żadnych doświadczeń bez nadzoru osób dorosłych, bo w przeciwnym razie już więcej nie dostanie ode mnie żadnego takiego zestawu.

Roczek

Jakiś czas temu zostaliśmy z małżonką zaproszeni na przyjęcie urodzinowe mojego bratanka, który kończył właśnie pierwszy rok życia. Adaś jest niezwykłym dzieckiem, radosnym i bardzo spokojnym. Wychowywanie takiego malucha to czysta przyjemność, zwłaszcza, że zazwyczaj przesypia całe noce, więc rodzice nie są tak umęczeni. Bardzo wcześnie też zaczął stawiać swoje pierwsze kroki. My już  z małżonką niemal odchowaliśmy nasze dzieci i czasem z utęsknieniem spoglądamy na takiego maluszka. W każdym razie przyjęcie urodzinowe miało odbyć się w specjalnie wynajętej sali zabaw. Pozostała więc kwestia kupienia prezentu. Tym jednak miała zająć się moja żona. Kilka dni przed urodzinami zawiozłem ją do centrum handlowego, a sam postanowiłem poczekać w przytulnej kawiarence . Wypiłem kawę, zjadłem ciasteczko                   i czekałem. Czas zaczął się dłużyć. Nie spodziewałem się, że zakup prezentu dla małego dziecka może tyle trwać. Wreszcie zjawiła się małżonka z kilkoma torbami i z uśmiechem oświadczyła, że właśnie w jej ulubionym sklepie odzieżowym trwała wyprzedaż, więc nie mogła przepuścić takiej okazji. Zapytałem o prezent dla Adasia i nagle zrobiła taką minę, że od razu wiedziałem, że o nim zupełnie zapomniała. Zdenerwowałem się okropnie. Posadziłem żonę na swoim miejscu i osobiście postanowiłem zająć się zakupem upominku. Zajęło mi to raptem pół godzinki. Pani w sklepie szybciutko i rzeczowo doradziła mi fajną interaktywna zabaweczkę przeznaczoną dla dzieci w tym wieku, a mianowicie VTech-Autko Policja. Poprosiłem o zapakowanie prezentu i zadowolony wróciłem po swoją lekkomyślną małżonkę. Zanim dojechaliśmy do domu moje zdenerwowanie powoli mijało. W końcu nadszedł czas urodzin. Udaliśmy się w wyznaczone miejsce punktualnie. Sala zabaw prezentowała się rewelacyjnie. Przy wejściu gości witał ogromny transparent z napisem „ Pierwsze przyjęcie urodzinowe Adasia”, a wokół pełno było kolorowych balonów i serpentyn. Przywitaliśmy się z małym jubilatem                    i wręczyliśmy mu prezent  VTech-Autko Policja, które tak przypadło mu do gustu, że niemal całą imprezę bawił się tą zabaweczką.

PRZEZNACZENIE

Zawsze, gdy komuś opowiadam swoją historię sprzed pięciu lat, sam nie mogę w nią uwierzyć, bo jak tu wierzyć w coś co zanmy tylko z baśni albo wielkiego ekranu. Nie mniej jednak kilka lat temu mieszkałem jeszcze w pobliżu szkoły podstawowej. Codziennie rano, idąc w pośpiechu do pracy, mijałem radosne twarze pilnych uczniów. Lubiłem dzieciaki, choć sam ich nie miałem. Dawno temu przeżyłem mały zawód miłosny i po tym wydarzeniu jakoś tak lata mijały, a ja byłem zupełnie sam. Raczej mi to nie przeszkadzało, bo zawsze lubiłem być panem własnego losu, lubiłem ład i porządek i nie znosiłem , gdy ktoś mi go zakłócał. Zawsze wszystko miałem z góry przemyślane i odpowiednio zorganizowane. Któregoś dnia pędząc jak zwykle do pracy o mało nie potknąłem sie o leżący na chodniku worek z butami. Już miałem zanieść go do woźnego szkoły, ale nie wiadomo dlaczego zajrzałem do środka. Były tam oczywiście dziecięce buciiki-trampeczki w  kolorze różowym i coś jeszcze. Usiadłem na pobliskiej ławce i wysypałem zawartość worka. Opróczo buwia, znalazłem małe opakowanie puzzli  Galaktyczna przygoda Barbie i legitymację szkolną . Widniała na niej roześmiana buzia dziewczynki o kruczoczarnych włosach i oczach czarnych jak węgiel. Była wyjątkowo ładna. Zamyśliłem się, a po chwili spojrzałem na zegarek. Była bardzo późna godzina i nie miałem już czasu, żeby zgubę podrzucić do szkoły. Pomyślałem, że właściwie mogę to zrobić następnego dnia i popędziełm co tchu do pracy.  Po południu usiadłem jak zwykle w fotelu i wyjąłem ponownie legitymację szkolną .Odwróciłem ją i okazało się, że dziewczynka mieszka blok za mną . Zdziwiłem się, gdyż wydawało mi się, że nigdy nie widziałem jej na osiedlu . Wieczorem postanowiłem odnieść zgubę jej właścicielce. Zapukałem do drzwi. Otworzyła mi znajoma ze zdjęcia dziewczynka. Tuż za nią pojawiła się jej mama. Była śliczna, aż dech zaparło mi w piersiach . Z tego wszystkiego udało mi się wydukać, że znalazłem jakieś puzzle Galaktyczna przygoda Barbie. Anna, tak miała na imię piękna nieznajoma zaprosiła mnie na herbatę i placek ze śliwkami. Ot taki był początek naszej znajomości, która z biegiem czasu przerodziła się w piękne uczucie.

 

ODWIEDZINY

Niedawno zadzwonił do mnie mój stary przyjaciel Zbyszek, z zapytaniem czy może mnie odwiedzić. Oczywiście ucieszyłem sie niezmiernie. Nie widzieliśmy się od ponad roku, gdyż kilka lat temu wyjechał do Holandii, znalazł pracę , a do kraju przyjeżdżał sporadycznie. Ku mojemu jednak zaskoczeniu, oznajmił, że nie będzie sam. Czułem pismo nosem . O przybyciu gości poinformowałem moja małżonkę                z prośbą o przygotowanie, jakiegoś pysznego jedzonka na tą wyjatkową okazję. Goście zapowiedzieli się na sobotę. Wszystko było dopięte na ostatni guzik. Zadzwonił dzwonek do drzwi, w których tak jak przewidywałem, ujrzałem Zbyszka      z przyjaciółką. Na imię miała Basia. Zaprosiłem przybyłych do stołu i już po kilku zdaniach zamienionych z nieznajomą, uznałem ją za bardzo sympatyczną osobę. Podobne odczucia miała moja małżonka. Szybciutko pociagnąłem Zbyszka za język   i już wszystko wiedziałem. Mój stary przyjaciel, kawaler, wreszcie, poznał przyjazną duszę. Atmosfera coraz bardziej się rozluźniała, więc postanowiłem, wyjąć z szuflady grę, w którą zawsze grywam, gdy odwiedza mnie Zbyszek – Kolejkę. Gra ta podbiła nasze serca i jest rewelacyjnym sposobem na spędzenie ciekawego, nieszablonowego spotkania towarzyskiego. Zaskoczona tym jednak była Basia, gdyż nie wiedziała, że Zbyszek lubi gry planszowe. Rozgrywka była emocjonująca, a wskazówka na zegarze juz dawno wskazywała północ. W końcu przyjaciel zebrał się na odwagę                i wyjął zza marynarki kopertę. Wręczył mi ją i oświadczył, że będzie bardzo szczęśliwy, jeśli zgodzę się zostać jego świadkiem. Zatkało mnie i przez dłuższą chwilę nie mogłem wypowiedzieć ani słowa. Gra Kolejka dobiegła końca, ponieważ całą uwagę skupiliśmy na mającym sie odbyć za kilka miesięcy weselu. Oczywiście nie mogłem odmówić przyjacielowi świadkowani, choć w życiu bym nie pomyślał, że przydarzy mi się jeszcze taka okazja. W końcu nie byliśmy już młodzieniaszkami. Byłem mocno zaskoczony, ale i cieszyłem się, że w końcu znalazł bliską sobie osobę. Przyjęcie weselne miało odbyć się w drugim końcu Polski, w miejscu zamieszkania Basi. Teraz pozostalo odpowiednio przygotować się do tego niezwykłego wydarzenia.