ZAJĄCZEK WIELKANOCNY

Odkąd nasza córka wyjechała na drugi koniec świata, bardzo nam się z żoną przykrzyło za radosnym i gwarnym domem. Nagle zrobiło się strasznie cicho        i pusto. Któregoś roku, będąc na spacerze w parku, obserwowaliśmy                      z zaciekawieniem  grupkę małych dzieci, bawiących się radośnie na placu zabaw. Okazało się ,że są to wychowankowie Małego Domu Dziecka. Tamten dzień zmienił nasze nudne życie. Postanowiliśmy pomagać biednym sierotom. Codziennie odwiedzaliśmy maluchy , czytaliśmy książki, żona piekła pyszne babeczki i ciasta, a raz w miesiącu kupowaliśmy jakiś drobny upominek  postaci klocków, puzzli czy też jakiejś gry planszowej. Dzieciaki były wspaniałe                    i potrzebowały dużo ciepła i miłości. Tuliły się do nas, wchodziły na kolana i obdarzały nas wspaniałymi laurkami. Zbliżała się Wielkanoc. Żona upiekła tradycyjne mazurki i babki, a ja poszedłem do sklepu z zabawkami, żeby kupić Zajączka Wielkanocnego. Ostatnim podarunkiem dla dzieciaków były puzzle i gry karciane . Tym razem pomyślałem o  grze „ Gdzie jest Dory „. Była to gra tematyką nawiązująca do pięknej bajki z scenami z filmu Disneya, którą ostatnio wspólnie oglądaliśmy w kinie oraz kilka sztuk gier karcianych „ Avengers”  . Wracając ze sklepu kupiłem jeszcze czekoladowe cukierki w kształcie zajączków dla dzieciaków i farbki do kolorowania pisanek. Zapakowaliśmy nasze podarunki i udaliśmy się w odwiedziny. Dzieci jak zwykle przyjęły nas z ogromnym entuzjazmem. Zadowoleni również byli wychowawcy  i opiekunowie, którzy podczas naszych wizyt mogli chwilę odpocząć od swoich obowiązków. Każdy maluch dostał małą paczuszkę z cukiereczkami . Żona zajęła się z dziewczynkami kolorowaniem pisanek, a my z chłopcami rozgrywaliśmy partyjkę nowo zakupionej gry karcianej „ Avengers” i „ Gdzie jest Dory”. Było dużo śmiechu i radości. Po wspaniałej  zabawie zaprzyjaźniona opiekunka zrobiła dla wszystkich herbatkę i pokroiła upieczone przez moją małżonkę ciasta. To był  bardzo radosny dzień. Zrobiliśmy kilka fajnych zdjęć na pamiątkę tego wydarzenia. Pod koniec wizyty dostaliśmy piękne laurki. Po powrocie do domu  oprawiłem kolorowe laurki w ramki i powiesiłem na ścianie w naszym salonie.

UKRYTY ZAJĄCZEK

To było dokładnie podczas rodzinnego śniadania wielkanocnego. Spotkaliśmy się wszyscy jak zwykle u mamy. Mieszka ona w malowniczo położonej wiosce niedaleko niewielkiego stawu, tuż pod lasem. Idealne miejsce na rodzinne spotkania. Jak co roku, robimy prezenty - zajączki dla najmłodszego członka naszej rodziny, mojego siostrzeńca Adasia. Z tej okazji kupiliśmy mu prezent,  Auta puzzle sensoryczne – Fun for everyone. Zazwyczaj owego zajączka wielkanocnego ukrywamy w jakimś zakamarku w ogrodzie. Tym razem jednak pogoda niestety nie dopisała. Od kilku dni padał deszcz ze śniegiem. Postanowiliśmy zatem ukryć zabawkę w domu. Aby jednak zawęzić pole poszukiwań, ograniczyliśmy się jedynie do trzech pokoi na parterze domu. Adaś był bardzo podniecony czekającą go zabawą w poszukiwacza skarbów. Odnajdywanie zajączka - zabawki rozpoczynamy zazwyczaj tuż po śniadaniu wielkanocnym. Już mięliśmy zacząć zabawę, gdy nagle zorientowaliśmy się, że jakiś czas temu Adaś poszedł do łazienki i jeszcze nie wrócił. Zamiast poszukiwań zajączka, zaczęły się poszukiwania zaginionego chłopca. Pomimo nawoływań, siostrzeniec przepadł jak kamień w wodę. Poszedłem po ostatnią deskę ratunku i wpuściłem do domu Norkę - jamniczkę mamy, która uwielbia Adasia. Po kilku minutach pies zaczął obszczekiwać ogromną szafę w sypialni na parterze, dokładnie tam, gdzie ukryliśmy naszego zajączka wielkanocnego. W pierwszym momencie pomyślałem, że Norze coś się pomyliło, ale pies nie odpuszczał i drapał z zapałem w drzwi. Postanowiliśmy sprawdzić co tak bardzo zdenerwowało jamniczkę. Ku naszemu zaskoczeniu w środku siedział Adaś i przy świetle latarki w najlepsze bawił się ukrytymi przed nim prezentem.  Auta puzzle sensoryczne – Fun for everyone.

Nowy domek

Kilka dni temu zostaliśmy zaproszeni z małżonką  przez swoich przyjaciół na przyjęcie z okazji kupna nowego domu. Jola              z Bogdanem byli naszymi sąsiadami od kilkunastu lat. Razem świętowaliśmy wszelkie imieniny, urodziny, razem jeździliśmy na wakacje, mieliśmy dzieciaki w tym samym wieku. Bardzo wiele nas łączyło i byliśmy ze sobą naprawdę zżyci. Kilka miesięcy temu nasi przyjaciele sprzedali mieszkanie w blokach i kupili niewielki domek w uroczej i spokojnej dzielnicy. Dzieci ich były  już dorosłe i dawno opuściły rodzinne strony. Domek, który zakupili, choć niewielki, spełniał ich marzenia       o własnym podwórku. Gdy ostatnio widziałem go na zdjęciu, wymagał remontu. Z niecierpliwością więc czekałem na zaproszenie, by zobaczyć, jak się urządzili. Zanim jednak udaliśmy się z małżonką na oględziny, należało kupić jakiś drobiazg do nowego domu. Wybraliśmy się więc na zakupy. Wybór padł na bardzo elegancki serwis kawowy. Wracając z centrum handlowego w oko wpadła mi gra towarzyska „ Ego”. Pomyślałem, że będzie fajnym dodatkiem do naszego spotkania po tych kilku miesiącach. W sobotnie popołudnie zamówiłem taksówkę, której kierowca zawiózł nas pod drzwi nowego domu Joli i Bogdana. Budynek został wyremontowany i odnowiony. Był koloru ładnej zieleni. Ceglasta dachówka i brązowe okiennice dodawały uroku. Przed domem położono finezyjną kostkę brukową. W oddali widać było usytuowaną w głębi podwórza altanę z murowanym grillem. Szkoda, że do lata pozostało jeszcze kilka miesięcy. Weszliśmy do środka. Przywitaliśmy się czule z naszymi przyjaciółmi. Zanim zasiedliśmy do stołu Jola oprowadziła nas po domu. Wszystko było nowe i pachnące świeżością, a przy tym bardzo przytulne. Nic dziwnego, że Bogdan był tak podekscytowany, opowiadając o remoncie domu. Z chęcią zamieszkałbym w takim mieszkanku. Zasiedliśmy do stołu. Czas mijał bardzo szybko przy wspólnych rozmowach. W końcu postanowiliśmy zagrać w nową grę towarzyską „ Ego”. Śmiechu i zabawy nie było końca. Gra okazała się świetną propozycją na długie  wieczory i spotkania towarzyskie. Wreszcie nadszedł czas powrotu do domu. W świetnych nastrojach pożegnaliśmy przyjaciół i wsiedliśmy do taksówki .

Wystawa puzzli

Kilka dni temu miałem okazję odbierać ze szkoły mojego sześcioletniego wnuczka . Maciuś był przeszczęśliwy, bo wiedział, że będzie mógł namówić mnie na jakieś dodatkowe atrakcje. Jak przystało na dziadka, uwielbiałem go rozpieszczać. Ostatnim razem wybraliśmy się wspólnie do kina na premierę najnowszego filmu animowanego Disney’a. Gdy tylko wsiadł do samochodu, zapytałem co będziemy robić jak odrobi lekcje. Córka miała go odebrać dopiero późnym wieczorem, więc mieliśmy cały dzień dla siebie. Maciuś uśmiechnął się szeroko i wręczył mi ulotkę, informującą o ciekawej wystawie puzzli w naszym mieście. Pojechaliśmy czym prędzej do domu zjeść przygotowany przez babcię obiad i odrobić lekcje. Na całe szczęście praca domowa nie była obszerna i już po godzince byliśmy po wszystkich obowiązkowych zajęciach. Teraz można było oddać się relaksowi. Pojechaliśmy zatem obejrzeć wystawę, której nie mógł doczekać się wnuczek. Z uwagi na środek tygodnia nie było tłoczno. Wystawa robiła wrażenie. Najbardziej Maciusiowi podobały się Auta puzzle sensoryczne Fun for everyone. Ucieszył się, gdy powiedziałem ,że sprezentuję mu taką układankę. Zaraz przy wyjściu było stoisko, na którym można było kupić puzzle prezentowane na wystawie. Ceny z pewnością były wyższe niż w tradycyjnym sklepie z zabawkami, ale słowo się rzekło to trzeba było go dotrzymać. Do domu wróciliśmy około osiemnastej. Babcia zrobiła nam pysznej herbatki z imbirem i podała świeżo upieczonego placuszka z jabłuszkami.  Mieliśmy czas, by złożyć w całość puzzle sensoryczne Auta fun for everyone. Elementy układanki rozsypaliśmy na dużym stole w naszym salonie. Jest on dobrze oświetlony, więc w sam raz nadaje się do tego typu zabawy. Maciek był przeszczęśliwy. Układanka nie była trudna, ale czasochłonna. Zanim się obejrzeliśmy przyjechała córka. Gdy zobaczyła nową zabawkę, zrugała mnie wzrokiem za to, że znów rozpieszczam wnuczka. Musiała jednak poczekać, aż skończymy układankę . Około godziny dwudziestej puzzle zostały złożone w całość. Maciuś był dumny ze swojej pracy. Zanim się pożegnał, uściskał mnie mocno w podziękowaniach za ciekawie spędzony dzień .

Ach wiosna

W końcu przyszła upragniona  wiosna! Cały świat budzi się po zimowej drzemce, wszystko dookoła się zazielenia ,a ptaki zaczynają wesoło śpiewać. Słońce coraz mocniej przygrzewa, na dworze robi się cieplej i dni są coraz dłuższe! Jest to idealny czas na organizowanie rodzinnych pikników, czy też grilla. I właśnie dlatego postanowiłem zaprosić kilku znajomych z całą rodziną do siebie na działkę. Jako, że przyjdzie także moja ukochana wnuczka Kamila, postanowiłem dobrze zorganizować dzieciom czas. Zaplanowałem kilka zabaw, spakowałem karty, kilka lalek wnuczki i różnego rodzaju zabawki. Jednak brakowało mi czegoś dla małych chłopców, więc wybrałem się do sklepu. Przy okazji kupiłem rzeczy potrzebne na grilla i napoje. Jednak, gdy podchodziłem do stoiska z zabawkami, potknąłem się o jakieś pudełko, które musiało spaść                   z półki i o mały włos wylądowałbym na podłodze. Gdy się obejrzałem , ujrzałem sprawcę zamieszania - „Auta puzzle sensoryczne”. Zaśmiałem się cicho pod nosem i już wiedziałem, że to będzie idealne zajęcie dla małych urwisów. Po zakupach przygotowałem wszystko na działce, a goście zaczęli powoli się zjawiać. Gdy byliśmy już w pełnym gronie, rozpaliliśmy grilla, przy którym śmialiśmy się i dokazywaliśmy. Chłopcy bujali się na huśtawce, a dziewczynki lekko kołysały się na hamaku bawiąc się przy tym lalkami. Po zjedzonym objedzie wszystkie dzieciaki usiadły na kocu i zaczęły przebierać w zabawkach. Każdy wybrał to, na co miał ochotę jednak chłopcy zaczęli się kłócić, ponieważ każdy z nich chciał jako pierwszy ułożyć „Auta puzzle sensoryczne”. Zaproponowałem więc żeby zagrali w „papier, kamień, nożyce”                                       i wytłumaczyłem na czym to polega. Dzięki temu ustaliliśmy kolejność, a urwisy przestały się kłócić. Okazało się, że gra, którą im kupiłem była ich najlepszą atrakcją tego dnia! Dziewczynki także nie narzekały, bawiły się lalkami                         i udawały księżniczki Disneya. Pod koniec wybraliśmy się wspólnie na spacer, ponieważ nieopodal mojej działki znajdowało się małe jezioro. Dzień zakończyliśmy oglądając piękny zachód słońca. Był to świetnie spędzony czas                 i razem ze znajomymi uznaliśmy, że takie spotkania powinniśmy organizować dużo częściej.

Treningi

Od kiedy sięgnę pamięcią moja ośmioletnia wnusia Ola zawsze była bardzo żywym dzieckiem. Wszędzie jej było pełno,          a energia wprost ją roznosiła. Czasami było to bardzo męczące. Latem problemu nie było, gdyż  całe dnie spędzała na podwórku ze swoją przyjaciółką Martynką. Jednak okres jesienno-zimowy nie sprzyjał zabawom na świeżym powietrzu. Córka postanowiła zapisać Olę na jakieś dodatkowe zajęcia, by mogła rozładować swoją energię poza domem. W szkole podstawowej, do której uczęszczała wnuczka od początku roku prowadzone były zajęcia dla najmłodszych klas z  jazdy na rolkach. Sprzęt sportowy Ola oczywiście miała, więc pozostawało zapisać wnuczkę i mieć nadzieję, że treningi jej się nie znudzą. Już po pierwszych zajęciach Ola była wniebowzięta. Poznała nowe koleżanki, a trenerka okazała się bardzo sympatyczną panią. Pomimo tego, że wnuczka dołączyła do grupy dopiero w połowie roku szkolnego szybko nadrobiła braki, a jej umiejętności zostały docenione przy pierwszych zawodach, w których zajęła drugie miejsce i dostała nagrodę              w postaci srebrnego medalu i rodzinnego zestawu firmy Trefl Kalejdoskop 50 gier. Upominek zmotywował ją jeszcze bardziej. Była przeszczęśliwa. Zaprosiła do domu swoja przyjaciółkę Martynkę, by pokazać jej zdobyczny medal                                  i Kalejdoskop 50 gier oraz by namówić ją, by zapisała się na treningi. Martynki długo namawiać nie  było trzeba. Na następne zajęcia pojechały już razem. Po powrocie do domu o niczym innym nie rozmawiały, jak o nowym triku, którego nauczyły się na zajęciach. Bardzo tez chwaliły sobie trenerkę. Istniała zatem spora szansa, że zajęcia z jazdy na rolkach szybko się dziewczynkom nie znudzą, tym bardziej , że pani zapowiedziała chęć zorganizowania tygodniowego obozu sportowego w wakacje. Córka była zaskoczona, gdyż do tej pory wnuczka nie wyobrażała sobie letniego wypoczynku bez rodziców. Zajęcia odbywały się trzy razy w tygodniu, trwały półtorej godzinki i kończyły o godzinie dwudziestej. Po powrocie do domu Ola za każdym razem była już tak zmęczona, że brała prysznic, jadła kolację i wskakiwała do łóżka. Domownicy w końcu mogli troszkę odpocząć od codziennych harcy żywiołowej dziewczynki.

Prezent dla wuja

Od kilku lat co niedzielę gościmy na obiedzie naszego wiekowego wuja Antoniego. Bardzo lubimy jego odwiedziny, gdyż wnosi on do naszego domu niezwykłą atmosferę. Wuj Antoni w tym roku obchodzi swoje osiemdziesiąte urodziny. Pomimo jednak sędziwego wieku jest niezwykle sprawny intelektualnie. Z racji również przeżytych lat zawsze raczy nas ciekawymi opowieściami. Uwielbia również gry karciane i planszowe i może wstyd się przyznać, ale niemal za każdym razem nas ogrywa. Którejś niedzieli przyniósł ze sobą ciekawą grę Kolejka, w którą graliśmy kilka niedziel po kolei. Pomyślałem więc, że ciekawym prezentem urodzinowym dla wuja byłaby właśnie jakaś gra planszowa. Poszperałem trochę w internecie                   i trafiłem na Ogonek dodatek do gry Kolejka. Z opinii graczy wynikało, że jest to całkiem fajna propozycja dla osób , które kochają podstawową wersję gry, a które chciałyby, żeby coś więcej się w niej jeszcze zadziało. Udałem się więc                               w poszukiwaniu wymarzonego prezentu. Niestety w naszej małej mieścince i kilku nielicznych sklepach Ogonek dodatek do gry Kolejka okazał się nie do zdobycia. Nie pozostawało mi nic innego , jak zamówić grę w sklepie internetowym. Poprosiłem o pomoc zięcia, gdyż nigdy nie miałem do czynienia z zakupami przez internet. Po kilku dniach do drzwi zapukał kurier i wręczył mi pakuneczek. Urodziny postanowiliśmy wujowi wyprawić u nas w domu. Zamówiłem pyszny i okazały tort, a małżonka przygotowała obiad. Przyjęcie pozostawało tajemnicą . Zaprosiliśmy wuja na sobotę pod pretekstem  niedzielnego wyjazdu. Zaprosiliśmy też kilka osób z najbliższej rodziny. Jakież było zdumienie wuja, gdy w salonie zastał całą naszą rodzinkę w komplecie. Wszyscy odśpiewali wujowi sto lat i wręczyli upominki. Gdy rozpakował nasz prezent, klasnął w dłonie i oddatańczył swój rytualny taniec radości. Ubawiliśmy się przy tym po pachy. Po obiedzie wjechał okazały tort. Małżonka zaparzyła kawę, a wuj oczywiście postanowił wypróbować swoją nową grę. To był wyjątkowo udany wieczór.