Zimowe zabawy

Kilka dni temu zabrałem moją wnuczkę Klaudię na sanki. Szczerze mówiąc dawno się z nią nie widziałem, ponieważ byłem strasznie zapracowany ,a ona miała dużo nauki w szkole, ale na szczęście w końcu nadeszły wyczekiwane ferie. Byłem strasznie szczęśliwy. Kiedy przyszedłem po nią do domu ,bardzo się ucieszyła, podbiegła do mnie i rzuciła mi się na szyję. Kiedy się ubrała, wzięliśmy sanki z komórki i wybraliśmy się niedaleko na małą górkę, na którą zabierałem kiedyś także jej mamę i siostrę, kiedy były jeszcze dziećmi. Po drodze wnuczka opowiadała mi o szkole, jej przyjaciołach i o swoich marzeniach. Powiedziała mi także ,że dostała na swoje urodziny zegarek elektroniczny „VTech-Kidizoom Smart Watch” , który jej się strasznie podobał , i że pokaże mi go kiedy wrócimy do domu. Kiedy dotarliśmy na górkę, nie byliśmy sami. Było tam jeszcze paru rodziców wraz ze swoimi dziećmi. Niektórzy zjeżdżali razem z nimi na sankach , inni patrzyli się i śmiali. Widać było, że każdy był szczęśliwy na widok swoich rozpromienionych pociech. Klaudia dołączyła do dzieci i tak jak one zaczęła zjeżdżać na sankach i się wywracać . Później także i ja przyłączyłem się do niej       i razem zaczęliśmy zjeżdżać z górki i śmiać się wniebogłosy. Po jakimś czasie odstawiliśmy sanki na bok i zaczęliśmy lepić bałwana i robić anioły na śniegu. Czas mijał nam bardzo szybko ,a kiedy zaczęło się ściemniać , wróciliśmy do domu. Mama Klaudii zrobiła nam gorącą herbatkę i wtedy dziewczynka pobiegła do pokoju i wróciła ze swoim zegarkiem-zabawką. „VTech –Kidizoom Smart Watch” posiadał ekran dotykowy , miał wbudowany aparat, dzięki któremu dziecko mogło robić zdjęcia lub filmiki i dodawać graficzne efekty specjalne. Miał także stoper, alarm i czasomierz oraz wbudowany dyktafon, który posiadał funkcję zmiany głosu. Dodatkowo na zegarku można było grać     w gry takie jak : Detektyw, Tańczący Palec i Zakręcone puzzle. Klaudia śmiejąc się , mówiła, że jest to najlepszy zegarek na świecie i szczerze mówiąc szkoda, że za czasów mojego dzieciństwa nie było takich zegarków.

Natalka

Dwa dni temu moi znajomi poprosili mnie o zaopiekowanie się ich małą córeczką, ponieważ wybierali się na przyjęcie karnawałowe . Ich starsza córka nie mogła zająć  się siostrą, ponieważ wyjechała studiować do Gdańska, więc nie mieli z kim zostawić małej Natalki. Oczywiście zgodziłem się. Nie miałem         i tak w planach nic ciekawego , a wiedziałem ,że nie będę miał problemów           z opieką nad ich córeczką ,ponieważ była ona bardzo spokojną dziewczynką. Jej rodzice mieli wrócić dopiero nad ranem. Kiedy zapukałem do drzwi otworzyła mi Natalcia. Miała koronę na głowie , różową sukienkę , różowe rajstopki              i balerinki. Uśmiechnąłem się   i przywitałem się z nią, a później porozmawiałem chwilę z rodzicami. Po ich wyjściu dziewczynka poinformowała mnie, że już zaplanowała cały wieczór. Ja miałem być królem ,a ona księżniczką. Założyła mi także na głowę koronę i poprosiła żebym usiadł przy malutkim stoliku. Oczywiście zamiast na dziecięcym, plastikowym krzesełku usiadłem na podłodze , ponieważ nie chciałem żeby się ono złamało. Na stoliczku były poustawiane talerzyki oraz filiżanki wraz z dzbanuszkiem na herbatę. W jej pokoju wszystko było różowe. Różowy kolor ścian, różowe łóżko, różowe szafeczki, różowe firanki, tak jak przystało na prawdziwą księżniczkę. Dziewczynka nalała mi do filiżanki niewidzialny napój, przy którym rozmawialiśmy o zamku , rycerzach oraz poddanych. Potem wyjęła spod łóżka jakieś pudełeczko. Były to puzzle „ Jej wysokość Zosia”. Natalka zaczęła pokazywać mi prezent ,który niedawno otrzymała od Świętego Mikołaja na Święta Bożego Narodzenia. Widać było, że bardzo jej się podobał, ponieważ, gdy go pokazywała na jej twarzy malował się uśmiech od ucha do ucha. Poprosiła mnie ,abym wraz z nią poukładał jej wspaniałe puzzle „Jej wysokość Zosia”. Ponieważ była już bardzo późna godzina, nie skończyliśmy układanki , więc musiałem jej obiecać ,że przyjadę do niej jutro i dokończę układankę. Położyłem dziewczynkę do łóżka i przeczytałem jej bajkę na dobranoc, która opowiadała historię dzielnego rycerza, który bronił swojego zamku i honoru pięknej księżniczki . Nad ranem wrócili rodzice małej Natalki, a ja pojechałem do domu. Po drodze myślałem o zabawach,  o układaniu puzzli , o tym jak popijałem herbatkę w koronie i stwierdziłem, że będę miał o czym wspominać.

Urodziny nad Morskim Okiem

W trakcie ferii zimowych postanowiłem zabrać moją bratanicę Julię na wyjazd do Zakopanego. Julcia miała kończyć 8 lat w trakcie naszego wyjazdu ,więc musiałem udać się na zakupy i kupić jej wspaniały prezent. Kiedy wybrałem się do hurtowni zabawek nie miałem zielonego pojęcia co wybrać, więc poprosiłem sprzedawczynię o pomoc. Powiedziałem jej czym się interesuje moja bratanica, jakie bajki lubi najbardziej , co jej się podoba. Po chwili namysłu podała mi pudełko puzzli „Przyjaciele z Krainy Lodu” i stwierdziła, że ten prezent na pewno się spodoba. Kilka dni później w dniu wyjazdu spakowałem rzeczy , zapakowałem prezent, włożyłem bagaże do auta i pojechałem zabrać Julię. Jej mama oraz tata byli bardzo ucieszeni ,ponieważ córka bardzo chciała pojechać w góry ,lecz jej rodzice nie mogli wziąć w pracy urlopu. Zapakowałem rzeczy Julki, pożegnaliśmy się oboje z jej rodzicami i wyruszyliśmy w drogę. W trakcie jazdy dziewczynka opowiadała mi o swoich ulubionych bajkach, przyjaciołach , o tym co lubi robić w wolnym czasie. Strasznie się cieszyła z powodu wyjazdu. Kiedy dojechaliśmy na miejsce, rozpakowaliśmy bagaże w domku                           i wyruszaliśmy pozwiedzać miasto. Było bardzo piękne i te widoki…ahh. Julia także była wniebowzięta. Dziewczynka zawołała mnie i poprosiła, abyśmy już dzisiaj kupili pamiątki dla jej rodziców oraz przyjaciół. Po wybraniu drobiazgów wróciliśmy do domu. Musieliśmy się wyspać, aby mieć siły na jutrzejszy dzień, ponieważ Julia miała urodziny oraz czekało nas dużo zwiedzania. Rano kiedy dziewczynka się obudziła, stałem już obok jej łóżka z pięknie zapakowanym prezentem i zacząłem śpiewać jej „Sto lat”. Była bardzo szczęśliwa. Po mocnym uścisku poprosiłem ,aby otworzyła prezent. Kiedy zobaczyła co to jest, od razu poprosiła mnie abyśmy ułożyli jej puzzle ”Przyjaciele z Krainy Lodu”. Po godzinie świetnie spędzonego czasu udaliśmy się nad największe jezioro w Tatrach- Morskie Oko. Mimo tego, że droga tam była męcząca, było warto. Widok zapierał dech w piersiach. Do domku wróciliśmy dopiero wieczorem. Kolejnego dnia także wyruszyliśmy zwiedzać zabytki w mieście ,po czym wyjechaliśmy do domu. Muszę jednak przyznać, że był to wspaniały wyjazd i cieszę się ,że dzięki niemu mogłem wywołać uśmiech na twarzy Julki.

Zawody

Kilka dni temu przyjechała do mnie w odwiedziny moja młodsza siostra Marta ze swoim dziesięcioletnim synem Bartkiem. Usiedliśmy w salonie, a żona podała świeżo upieczoną szarlotkę. Rozmawialiśmy na temat wspólnych wakacji, choć do lata było jeszcze kilka ładnych miesięcy to chcieliśmy wcześniej ustalić nasze plany i dokonać rezerwacji. Po dłuższych negocjacjach postanowiliśmy udać się w tym roku na Chorwację. Cel podróży został osiągnięty, teraz należało znaleźć odpowiednią ofertę w naszym ulubionym biurze podróży. Gdy już wszystko zostało na tę chwilę ustalone, głos wreszcie zabrał Bartek , który od samego początku wizyty nie mógł się doczekać, aż         w końcu będzie mógł coś powiedzieć. Najpierw z wielką dumą pokazał nam swój nowy gadżet zegarek VTech-Kidizoom Smart Watch, a potem zaczął swoją opowieść w jaki sposób wszedł w jego posiadanie. Okazało się , że podczas ferii zimowych uczestniczył w organizowanych przez jego klub łyżwiarski zajęciach. Pod koniec przerwy zimowej opiekunowie urządzili zawody. Dla zdobywców pierwszych trzech miejsc przewidziano nagrody. Bartek zdobył srebrny medal     i odlotowy, wielofunkcyjny gadżet elektroniczny zegarek VTech-Kidizoom Smart Watch. Sama nazwa właściwie nic mi nie mówiła, ale Bartosz zaraz pokazał mi wszystkie funkcje tego cudeńka. Przede wszystkim ta zabawka posiada intuicyjny ekran dotykowy, zegarek analogowy lub cyfrowy, jak kto woli,              z funkcjami czasomierz, stoper  i alarm, aparat i kamerę cyfrową, pozwalające na robienie zdjęć  albo krótkich filmów  i dodawanie efektów specjalnych, wbudowany dyktafon no i oczywiście co niezwykle istotne trzy gry. Po zaprezentowaniu  wszystkich funkcji niezwykłego zegarka, zrozumiałem, dlaczego Bartuś był nim aż tak zachwycony. Do tego nagroda odegrała chyba ważną rolę motywacyjną w karierze małego sportowca, ponieważ siostrzeniec był tak bardzo zafascynowany wygranym gadżetem, że od czasu zdobycia srebrnego medalu, codziennie sumiennie trenował  łyżwiarstwo, chcąc                w przyszłości stanąć na najwyższym podium. Zaimponowała mi determinacja Bartosza. Obiecałem mu, że gdy przyniesie złoty medal, kupię mu tableta. Siostrze nie spodobała się moja propozycja, ale wycofać się z nie już nie wypadało.

Psotnica

Kilka dni temu przeżyliśmy w domu mały kataklizm , a wszystko za sprawą naszej znajdy. Zacznijmy jednak od początku. Pewnego, zimowego wieczoru wracałem z pracy. W oddali dojrzałem  błąkającego się po okolicy szczeniaka. Jakiś czas go obserwowałem, czy aby nikomu nie uciekł, ale na ulicy nie było żywego ducha. Podszedłem bliżej. Okazało się, że to suczka bardzo ostatnio modnej rasy.  Wziąłem ją na ręce i postanowiłem obejść okolicę                            w poszukiwaniu właściciela. Trwało to dobrą godzinę, a mróz był siarczysty. Nie mogłem zostawić takiego szczeniaka na takim zimnie. Zabrałem go, a raczej ją do domu. Gdy tylko otworzyłem drzwi od progu oświadczyłem dzieciakom, żeby się nie przywiązywały, ponieważ trzeba odnaleźć właściciela suczki. Następnego dnia dałem ogłoszenie w lokalnej gazecie o zgubie i na okolicznych słupach, witrynach sklepów i klatkach wywiesiłem ogłoszenie. Czekaliśmy, ale nie było żadnej odezwy. W końcu zrezygnowany pojechałem do znajomego weterynarza, żeby sprawdzić czy piesek przypadkiem nie został zaczipowany. Niestety ostatnia deska ratunku zawiodła. W taki oto sposób suczka stała się członkiem naszej rodziny. Oficjalnie dzieci nadały jej imię Asti. Ponownie odwiedziliśmy weterynarza, żeby ją zaszczepić. Wszyscy obchodzili się z nią jak  z jajkiem, a ona odwdzięczała nam się swoimi psotami. Gryzła wszystko co jej wpadło do pyska, nawet nasze meble nie miały szans w starciu z kiełkami psotnika. Żona wybaczała jej wszystko, jednak kilka dni temu po powrocie            z pracy zastaliśmy ulubioną grę mojej córki „Memos-Kraina Lodu” w opłakanym stanie. Właściwie nie było czego zbierać. Żona zapakowała resztki gry do kosza na śmieci. Na całe szczęście córka nie była świadkiem tej katastrofy. Postanowiłem, że zachowam na jakiś czas to co się wydarzyło w tajemnicy              i postaram się kupić taką samą grę. Miałem jednak mało czasu, gdyż w każdą niemalże niedzielę po obiedzie siadamy całą rodziną do gry. Objechałem całe miasto w poszukiwaniu „Memos-Kraina Lodu”, ale na nic zdały się moje starania. Po prostu gra w sprzedaży nie była już dostępna. Traf chciał, że             w piątek opowiedziałem o tym wydarzeniu kolegom z pracy .Józek, z którym pracuję od kilu lat powiedział, że jego syn ma taką grę w domu i już się nią nie bawi i że jeżeli ma  to uratować nasz mir rodzinny to chętnie mi ją podaruje. To był cud.

Nieznajomy

Parę dni temu mój wnuczek Kacper razem z jego przyjaciółmi wybrał się             w ostatnie dni karnawału na ostatki. Dzieci przebrały się za piratów i miały zamiar chodzić po domach zbierając różne łakocie. Szczerze mówiąc uwielbiam ten dzień. Mogę wtedy wywołać uśmiech na twarzy dzieci ,obdarzając je słodyczami. Grupa małych piratów szykowała się u mnie w domu do wyjścia na „łowy”. Widać było, że nie mogli się doczekać. Kiedy skończyłem malować im twarze podbiegli do mnie i zawołali  „Popielec, Popielec , daj nam pączka na widelec”. Zadowolony poszedłem do pokoju i wyciągnąłem z szafy dużą torbę słodyczy. Podzieliłem łakocie po równo i obdarowałem każdego urwisa. Szczęśliwe dzieci wybiegły z domu. Po paru godzinach mój mały Kacperek wrócił do domu i zaczął pokazywać mi ile to słodyczy uzbierał. Opowiadał jak reagowali ludzie, co najczęściej ofiarowywali, lecz najdziwniejszym podarkiem były puzzle „Farma” od starszego pana. Wnuczek był zachwycony i od razu zabrał się za układanie puzzli. Kiedy zacząłem mu pomagać , opowiadałem przeróżne historie z dawnych lat dotyczące tego szczególnego dnia i za kogo się przebierałem, gdy chodziłem na ostatki. Bardzo dobrze wspominałem te czasy. Kiedy zapytałem Kacperka czy reszta dzieci także otrzymała puzzle , powiedział, że jak się pożegnał z kolegami i wracał do domu, zawołał go starszy pan. Nieznajomy zapytał się czy nie będą bolały go zęby od takiej ilości słodyczy          i prosił żeby chwilkę zaczekał. Po chwili wrócił, dając mojemu wnuczkowi pudełko i powiedział, że te puzzle już rok czekają na jego bratanicę. Niestety wyjechała ona za granicę razem ze swoimi rodzicami i starszy pan nie miał komu ich dać. Wolał wywołać uśmiech na twarzy jakiegoś dziecka niż żeby kurzyły się na dole w szafie. Mój wnuczek po chwili namysłu powiedział mi, że szkoda mu się zrobiło staruszka i czy mógłbym jutro iść z nim do niego                w odwiedziny razem z pudełkiem czekoladek za puzzle „Farma”, które były najlepszym podarkiem w te ostatki. Byłem bardzo dumny z wnuczka. Ma ogromne serce!

Szpital

 W ubiegłym miesiącu córka udała się z moim wnuczkiem na wizytę do lekarza     z powodu nawracających napadów kaszlu. Niepokoiliśmy się wszyscy, bowiem  nie było oznak jakiejkolwiek infekcji wirusowej. Nie miał gorączki, kataru, osłabienia organizmu, ale wieczorami przed zaśnięciem strasznie męczył go tak zwany suchy kaszel. Było to dla dziecka niebywale męczące, bo taki napad potrafił trwać nawet do dwóch godzin. Bywało też czasem, że budził się               w środku nocy i następował olejny atak kaszlu. Każdy był tym strasznie zmęczony. Dwa miesiące temu miał wykonane wszystkie możliwe testy alergologiczne, ale nie wykazały one żadnych nieprawidłowości. Czekaliśmy więc z niecierpliwością na powrót Adasia od lekarza. Pediatra rozłożywszy ręce skierował go na oddział dziecięcy naszego szpitala, celem przeprowadzenia badań i postawienia właściwej diagnozy. Adaś strasznie przeżywał zbliżający się pobyt w szpitalu. Z samego rana spakowaliśmy niezbędne rzeczy i pojechaliśmy z dzieckiem na oddział. Zostaliśmy przyjęci. Sala, w której miał spędzić następne kilka dni była bardzo przytulna. Jak się okazało Adaś miał ją dzielić z chłopcem w tym samym wieku. Patryk oprowadził wnuczka po oddziale . Byliśmy spokojni, bo wnuczek znalazł wsparcie w koledze i poczuł się bezpiecznie. Po obiedzie chłopcy udali się na świetlicę, gdzie mogli się pobawić. Patryk zaproponował Adasiowi grę „ Memos-Kraina Lodu”, a my w tym czasie mogliśmy swobodnie porozmawiać z lekarzem prowadzącym. Doktor zapowiedział, że wnuczek następnego dnia z samego rana przejdzie serię badań diagnozujących, począwszy od podstawowego pobrania krwi po prześwietlenie płuc. Poprosił również o psychiczne przygotowanie dziecka do kolejnego dnia pobytu na oddziale. Gdy wróciliśmy na świetlicę chłopcy w najlepsze grali          w ” Memos-Kraina Lodu” .Adaś był w rewelacyjnym nastroju. Postanowiliśmy dać dzieciakom jeszcze godzinkę na zabawę i pojechaliśmy do sklepu, by kupić mu jakąś zabawkę-niespodziankę, dzięki której łatwiej będzie znosił rozłąkę        z rodzicami. Po kolacji nadszedł czas na pożegnanie. Bardzo baliśmy się tego momentu, ale ku naszemu zaskoczeniu Adaś dał nam całusa i pobiegł do Patryka.