Wakacje pod namiotami

Od kilku lat wakacje spędzaliśmy poza granicami naszego kraju. Zazwyczaj były to wczasy organizowane przez najlepsze biura podróży w dobrych hotelach i pełnym wyżywieniem. Początkowo taki wypoczynek sprawiał nam wiele frajdy, jednak po którymś z kolei wyjeździe zapragnęliśmy powrotu do natury . Stwierdziliśmy jednogłośnie, że tegoroczne wakacje spędzimy pod namiotami na Mazurach i pokażemy dzieciakom, jak wyglądały czasy naszego dzieciństwa. Zaplanowaliśmy zatem tygodniowy wypad nad jezioro Mamry. Zorganizowanie takiego urlopu wymaga o wiele większego zaangażowania. Zazwyczaj wystarczyło  udać się do biura podróży, wybrać interesującą nas ofertę                  i wakacje mieliśmy z głowy . Zupełnie inaczej przedstawiała się sprawa                  z tegoroczną wyprawa. Przede wszystkim musieliśmy zorganizować namioty, zarezerwować pole namiotowe, wypożyczyć przyczepę kempingową, zaopatrzyć się w żywność i tak dalej. Po dwóch tygodniach przygotowań byliśmy gotowi do drogi. Dzieciaki nie były zachwycone naszym pomysłem , szczególnie Jasiek-najmłodszych z uczestników wyprawy. Jeszcze przed wyjazdem wpadłem na pewien genialny pomysł, by na miejscu urządzić dzieciakom zawody z nagrodami. Zakupiłem w sklepie z zabawkami grę firmy Trefl „ Rodzinka Treflików- loteryjka edukacyjna” , piłkę i bierki. Ruszyliśmy          w drogę. Po kilku godzinach podróży byliśmy u celu. Pomimo zmęczenia, musieliśmy rozstawić nasze namioty. Było przy tym dużo śmiechu. Okazało się, że tylko ja jeden mam w tym zakresie jakiekolwiek doświadczenie . Trwało do późnych godzin wieczornych . W  końcu można było odpocząć. Następnego dnia z samego rana, głośnym okrzykiem postawiłem całą rodzinę na nogi              i zarządziłem poranny apel, a zaraz po nim przygotowanie śniadania. Gdy wszyscy byli już najedzeni, oznajmiłem ,że zorganizujemy zawody dla najmłodszych w rzucie do celu. Dzieciaki były zaskoczone ale i zainteresowane tym pomysłem .Po godzinie zaciętej walki wyłoniliśmy zwycięzcę, który                w nagrodę otrzymał piłkę do gry, zdobywca drugiego miejsca był dumnym posiadaczem gry „ Rodzinka Treflików- loteryjka edukacyjna”, a trzeciego bierek. Dzieciaki były naprawę szczęśliwe i przez resztę naszego pobytu świetnie się bawiły.

Wyprawa na ryby

Kilka dni temu zadzwonił do mnie stary znajomy Boguś i zaproponował wspólny wypad na ryby. Zazwyczaj jeździmy nad pobliski zalew. Żadna rewelacja , ale zawsze to lepsze  od siedzenia w domu.  Tym razem miał dla mnie propozycję wprost nie do odrzucenia. Jego wuj mieszka na Słowacji nad pięknym jeziorem. Zadzwonił niedawno do Bogdana i poprosił o przysługę. Okazało się, że wyjeżdża wraz z rodziną na cały miesiąc na wakacje i boi się zostawić pusty dom na tak długi okres czasu. Pomyślał więc o Bogusiu, bo wie jak bardzo kocha wędkować. Oczywiście zaproponował, by zabrał ze sobą , jeżeli ma ochotę rodzinę lub znajomych. To była okazja, która nie zdarza się zbyt często.  Powiedziałem o tej propozycji Marysi, mojej małżonce. Zgodziła się na ten wyjazd, ale pod jednym warunkiem. Chciała jechać z nami. Postanowiliśmy zatem z Bogdanem, że zabierzemy ze sobą nasze panie. Wzięliśmy tydzień urlopu i niebawem byliśmy u celu naszej podroży. Okolica była rzeczywiście wspaniała. Wymarzone miejsce na wypoczynek. Po rozpakowaniu walizek udaliśmy się z Bogdanem nad jezioro sprawdzić czy biorą ryby. Nasze małżonki zapakowały kosz piknikowy i ulokowały się niedaleko od nas. Marysia zabrała ze sobą naszą ulubioną grę towarzyską „ 5 sekund” . Właściwie zabieramy ją ze sobą na każdy wyjazd, bo nigdy nie wiadomo, w którym momencie dopadnie nas nuda . Dziewczyny wylegiwały się beztrosko , zażywając kąpieli słonecznej, a my z Bogdanem bacznie obserwowaliśmy spławiki. Słońce powoli chyliło się ku zachodowi. Widok był wspaniały. Udało nam się złowić trzy dorodne sztuki. Dziewczyny postanowiły przyrządzić je na kolację. Przenieśliśmy się na werandę. Byliśmy strasznie głodni. W końcu Marysia przyniosła smakowitą kolację. Po posiłku postanowiliśmy rozerwać się przy małej partyjce gry               „ 5 sekund”. Zabawa była wyśmienita. Troszkę dokuczały nam komary, ale świece dymne na te przykre owady pomogły nam przetrwać ten wieczór. Siedzieliśmy niemalże do północy i w końcu zmęczeni całym dniem położyliśmy się spać. Każdy dzień wyglądał podobnie, ale nie nudziło nam się . Czuliśmy, że naprawdę odpoczywamy.

Halinka

Wczoraj po południu zawitała do mnie moja ulubiona sąsiadka, Grażynka. Odkąd zamieszkała w moim bloku, życie stało się weselsze i łatwiejsze. Pomagaliśmy sobie nawzajem. Ona robiła mi czasem zakupy i upiekła jakiś pyszny placuszek, a ja pomagałem jej w różnego rodzaju pracach męskich, a to naprawić gniazdo, a to przestawić kanapę bądź usunąć awarię kranu w kuchni. Grażynka sama wychowywała pięcioletnią córeczkę . Właśnie wczoraj poprosiła mnie o zaopiekowanie się małą, gdyż miała umówiona wizytę u lekarza. Oczywiście nie mogłem odmówić. Mała Halinka przyniosła ze sobą jej ulubione puzzle „Barbie i jej super przyjaciele”. Była to niezwykle grzeczna dziewczynka   o pięknych blond loczkach i niebieskich oczach. Wyglądała jak mały aniołek. Zrobiłem gorące kakao i usiedliśmy w salonie. Włączyłem telewizor, żeby odnaleźć jakiś odpowiedni kanał z bajkami. Czułem się troszkę nieswojo,             w przeciwieństwie do Halinki. Nie należała ona do wstydliwych dzieci, a do tego była dość, jak to mówią, wygadana. Zaczęła opowiadać mi o swoim przedszkolu, o zabawkach, jakimi tam się bawią, co jedzą na śniadanie, a co na obiad, która pani jest fajna, a  która wręcz przeciwnie, o jej ulubionych grach       i najlepszej koleżance. Miałem wrażenie, że ten potok słów nigdy się nie skończy. Halinka mówiła i mówiła w takim pospiechu, jakby ktoś miał jej zaraz przerwać i nie zdążyłaby wszystkiego opowiedzieć. Wykorzystując moment,      w którym zaczerpnęła łyk kakao, zaproponowałem wspólne układanie puzzli, które ze sobą przyniosła. Miałem nadzieję, że układanka „ Barbie i jej super przyjaciele” troszkę ją wyciszy. Niestety myliłem się . Halinka  każdy element puzzli znała na pamięć, więc nawet nie musiała się koncentrować na układaniu kolejnego fragmentu. Za to zaczęła znowu opowiadać . Tym razem o chyba każdym odcinku bajki z serii Barbie, o tym w jakim mieszka zamku, jaką porusza się karocą, o jej zwierzątkach, służących, przyjaciołach no i oczywiście                   o niezliczonej ilości sukni w garderobie. Na całe szczęście w porę zjawiła się Grażynka, podziękowała za opiekę i zabrała małą do siebie. Gdy kładłem się spać nadal w uszach dźwięczał mi głos Halinki.

Uroczystość

Mój wnuczek Wiktorek skończył w tym roku nauczanie przedszkolne. Po wakacjach zacznie uczęszczać do szkoły podstawowej. Z przedszkolem jest związany od najmłodszych lat. Zawsze chętnie uczestniczył we wszystkich zajęciach i w przeciwieństwie do innych dzieci nigdy nie narzekał, że codziennie rano musiał rozstawać się z rodzicami. Lubił swoje przedszkole i ciężko mu było teraz  się z nim rozstawać. Oczywiście cieszył się z powodu nadchodzących wakacji, ale ostatni dzień w przedszkolu był dla niego ciężkim przeżyciem. Panie opiekunki przygotowały razem z dziećmi specjalne przedstawienie pożegnalne dla przedszkolaków opuszczających po raz ostatni mury przedszkola. Na uroczystość zostali zaproszeni rodzice oraz dziadkowie. Nie mogłem oczywiście opuścić tak ważnego wydarzenia i udałem się do przedszkola kilka minut wcześniej, by zając miejsce w pierwszym rzędzie. Gdy sala była pełna, na scenę zaproszono Panią dyrektor, która wygłosiła uroczystą mowę i zaprosiła wszystkich zebranych do wspólnego obejrzenia występów najmłodszych. Każde dziecko miało szansę się zaprezentować. Również Wiktorek pięknie wyrecytował powierzony mu wierszyk. Nie brakło także piosenek i układów tanecznych. Pod koniec przedstawienia Pani dyrektor poprosiła o pozostanie na scenie dzieciaczki, które w tym roku opuszczały na zawsze mury przedszkola. Każdemu z nich wręczyła dyplomy i drobny upominek. Wiktorek  z dumą podszedł do mnie po zakończonych występach i pochwalił się otrzymanym dyplomem oraz upominkiem, a były nim puzzle „Farmer Miki”, z których bardzo się ucieszył. Od  kiedy sięgnę pamięcią zawsze uwielbiał postacie                            z Disney’owskich kreskówek. Po wzruszającym pożegnaniu ze swoimi Paniami , wspólnie wybraliśmy się na pyszne lody, a potem zabrałem wnuczka do nowo otwartego w naszym mieście parku rozrywki dla najmłodszych. W ferworze zabawy szybko zapomniał o smutnym pożegnaniu z przedszkolem. Po powrocie do domu razem zajęliśmy się układaniem puzzli „Farmer Miki”. Było przy tym dużo śmiechu i zabawy. Można było powiedzieć, że sezon wakacyjny właśnie został otwarty. Za kilka dni Wiktorek miał wyjechać nad morze ze swoimi rodzicami.

Urlop

Tegoroczne wakacje spędziliśmy na urokliwej wyspie Hvar w Chorwacji. Wprawdzie droga była długa i męcząca, to jednak piękno tego miejsca wynagrodziło  nam trudy tej podróży. Udało nam się w tym roku zgrać urlopy      z naszymi serdecznymi przyjaciółmi. Pojechaliśmy całą nasza rodzinką, to znaczy, ja, małżonka, córka z zięciem i dzieciakami. W podobnym składzie jechali nasi znajomi. Podróżowaliśmy czterema samochodami, a na każdym przystanku dzieciaki przesiadały się do innego auta, żeby urozmaicić sobie nudnawą dla nich drogę. Na całe szczęście Adaś mój najstarszy wnuczek zabrał ze sobą do torby podręcznej swoją ulubioną grę „Chińczyk, Węże i drabiny - Star Wars”. Oczywiście jest to klasyczna gra planszowa w nowej odsłonie,              w którą pomimo niezbyt dobrych warunków podczas jazdy grali po dwie osoby. W końcu kilkunastogodzinna podróż dobiegła końca. Nareszcie można było odpocząć. Apartamenty, które zarezerwowaliśmy , znajdowały się raptem kilkadziesiąt metrów od cudownej, żwirowej plaży otoczonej małymi knajpkami. Zaraz po zakwaterowaniu, udaliśmy się na krótki spacer, by zrobić mały rekonesans po okolicy. Tego dnia na plażowanie nie mieliśmy już siły. Zjedliśmy pyszną kolację w restauracji i wróciliśmy do pokoi, żeby wypocząć         i się w końcu zregenerować . Z samego ranka, pełni energii i w świetnych nastrojach spakowaliśmy torby plażowe i udaliśmy się nad brzeg lazurowego Adriatyku. Nawet nie było wcale tłocznie, czego obawialiśmy się przed wyjazdem. Miejsca na plaży było sporo. Dzieciaki  z wody prawie nie wychodziły. Na błogim lenistwie mijał dzień za dniem. Wieczorami zwiedzaliśmy urokliwą starówkę i kosztowaliśmy specjałów regionalnej kuchni. Do swoich apartamentów wracaliśmy późnym wieczorem. Klimat jednak nam sprzyjał, bo wcale nie odczuwaliśmy zmęczenia. Dzieciaki jeszcze w łóżkach grały w jedyną grę , jaką miały do dyspozycji „Chińczyk, Węże i drabiny - Star Wars”, a my do północy układaliśmy plany na kolejny dzień. Nasza idylla trwała dziesięć dni. Ciężko nam było pożegnać się z Chorwacją, ale w przyszłym roku z pewnością tu wrócimy.

Muzeum

Klasa mojej wnuczki Julki co tydzień uczestniczy w zajęciach organizowanych przez miejskie muzem. Pomysłodawcą utworzenia tak zwanej Muzealnej Akademii Malucha był prezydent naszego miasta. W nowatorskim projekcie uczestniczą uczniowie klas początkowych szkół podstawowych. Zajęcia są niezwykle ciekawe. Dzieci dostają indeksy, w których dokonuje się adnotacji      o tematyce poszczególnych spotkań oraz dyplomy ukończenia semestrów : zimowego i letniego. Co tydzień na uczestników czeka niespodzianka, a to         w postaci warsztatów tanecznych, związanych na przykład z tańcem ludowym naszego regionu, a to spotkań autorskich z pisarzami czy też podróży po tzw. Muzolandii, to znaczy podziwiania kolejnych, nowych wystaw organizowanych przez tą placówkę. Amelka uwielbia te zajęcia. W ubiegłym roku tak bardzo podobała jej się jedna z wystaw, że postanowiła zaciągnąć na nią niemalże całą swoją rodzinę. Zajęcia odbywają się w każdą środę przed lekcjami. Po szkole natomiast wnuczka zawsze mnie odwiedza i opowiada co się działo w danym dniu w muzeum. Tak też było wczoraj. Amelka była strasznie podekscytowana. Okazało się, że podczas cotygodniowego spotkania dzieci najpierw zwiedziły wystawę pod tytułem „ Zabawy zwierząt w chowanego” a później podzielono dzieciaki na kilka grup. Każdej z nich wręczono zestaw puzzli związanych              z wczorajszą tematyką zajęć. Grupa Amelki miała za zadanie złożyć układankę     o nazwie „Farma”. Każdy zestaw puzzli miał tyle samo elementów. Uczestnicy układali je na czas, a nagrodą było darmowe wejście dla całej rodziny na dowolną wystawę organizowaną w Muzeum. Było dużo śmiechu i zabawy           z nutką zdrowej rywalizacji. Wygrała grupa mojej wnuczki. Amelka stwierdziła, że właściwie puzzle „Farma” wcale nie były trudne do złożenia. Zwyciężczyniom wręczono obiecane wejściówki. Oczywiście wnuczka od razu oznajmiła mi, że będę musiał się z nią wybrać w najbliższą niedzielę na wystawę. Nie przepadam za takimi miejscami, ale co się nie robi dla jedynej wnusi. Z plecaka wyjęła bileciki , które miałem przechować do czasu naszej wycieczki.

Przyjazd Weroniki

W końcu nadszedł długo wyczekiwany urlop i wakacje. Do przejścia na upragnioną emeryturę pozostało mi zaledwie dwa lata, albo aż dwa lata, bo czułem się coraz bardziej zmęczony pracą. Urlop miałem spędzić z moją dwunastoletnią wnuczką Weroniką. Nie mogłem się doczekać jej przyjazdu. Nie widujemy się zbyt często, ponieważ ja mieszkam na wybrzeżu, a ona                     z rodzicami w centrum Polski. Oczywiście zazwyczaj okres wakacyjny spędza       u nas. Mieszkam z żoną w małej nadmorskiej miejscowości. Do pięknej, piaszczystej plaży mamy zaledwie dziesięć minut drogi. Weronika przyjechała      z rodzicami późnym wieczorem. Pomimo zmęczenia kilkugodzinną podróżą długo jeszcze siedzieliśmy i rozmawialiśmy . Następnego dnia udaliśmy się oczywiście na spacer brzegiem morza. Pogoda dopisywała. To był udany dzień. W niedzielę  z samego rana córka z zięciem wyruszyli do domu, by                       w poniedziałek stawić się w pracy, a my zostaliśmy sami z Weroniką. Niestety, ku naszemu wielkiemu niezadowoleniu, pogoda spłatała nam figla                          i z planowanego plażowania musieliśmy zrezygnować. Po śniadaniu pojechaliśmy na zakupy. Przechodząc obok jednej z wystaw sklepowych Weroniki uwagę przykuły puzzle „ Baśniowa kraina-puzzle romantic”. Rzeczywiście miały wyjątkowo piękną szatę graficzną. Pomyślałem, że brzydki, pochmurny dzień można by spędzić na ich układaniu. Wszedłem do sklepu            i kupiłem układankę. Po powrocie do domu od razu wzięliśmy się za zabawę. Puzzle składały się aż z tysiąca elementów. Nie było więc prostą sprawą złożenie ich w całość. Podeszliśmy jednak do tematu bardzo poważnie                   i postanowiliśmy nie dać za wygraną. W międzyczasie podjadaliśmy świeżo upieczony przez babcię placek z truskawkami, który Weronika wprost uwielbia. Wieczorem wnuczka dołożyła ostatni element układanki. „Baśniowa kraina- puzzle romantic” w dość sporych wymiarach uroczyście prezentowały się na stole. Byliśmy z siebie naprawdę dumni. Postanowiliśmy to uczcić                           i zamówiliśmy pyszną pizzę. Zmęczeni pracochłonnym zadaniem poszliśmy spać. Następnego dnia nie było już śladu po ciężkich, ciemnych chmurach. Świeciło słońce i zapraszało nas na plażę. Na całe szczęście przez kolejne dwa tygodnie aura nam sprzyjała, więc harcy w morskich falach nie było końca. Niestety urlop minął o wiele za szybko, ale Weronika została u nas do końca wakacji.